به گزارش تارا نیوز، وقتی قطار در ایستگاه مترو گلشهر متوقف شد، مسافرانش نه مسافرانِ همیشگی بودند و نه مقصدشان مقصدی عادی. زائرانِ بازگشته از «آقای شهید ایران»، خسته از راه، اما بی‌قرارتر از همیشه، مقابل بنرِ وداع توقف کردند.

اینجا دیگر جایِ یک ایستگاهِ ساده نبود؛ صحنه‌ی گره خوردنِ بغض‌ها و اشک‌ها با قلم بود. هر زائر، با چشمانِ خیس، مکثی می‌کرد؛ قلم را برمی‌داشت و دلش را روی پارچه می‌نوشت. جملاتی که نه از سرِ عادت، که از دلِ سوخته‌ی مردم می‌جوشید.

بعضی‌ها همان‌جا ایستادند و در حینِ نوشتن، های‌های گریستند. انگار با هر کلمه که بر بنر حک می‌کردند، بخشی از بارِ سنگینِ دوری و دلتنگی را زمین می‌گذاشتند. ایستگاه مترو گلشهر در آن لحظات، به مأمنی برای یک وداعِ آخر تبدیل شد؛ جایی که جوهرِ خودکارها با اشک‌های بی‌امانِ مردم در هم آمیخت تا شهادت دهند که این وداع، پایانی بر یک عشق نیست، بلکه آغازِ یک عهدِ دوباره است.