به گزارش تارا نیوز، در حالی که کاخ سفید به تازگی بزرگ‌ترین قرارداد تسلیحاتی خود با اوکراین را از زمان آغاز درگیری‌ها به تصویب رسانده و طرح‌های تحریمی جدیدی را علیه مسکو امضا کرده است، گزارش‌های دریافتی از «آکسیوس» پرده از یک راهبرد متفاوت برمی‌دارد. به گفته منابع آگاه، دونالد ترامپ در تماس‌های مستقیم با ولودیمیر زلنسکی، با لحنی صریح خواستار توقف فوری حملات اوکراین به زیرساخت‌های پالایشگاهی روسیه شده است.

استدلال تیم ترامپ بر مبنای ملاحظات اقتصادی است؛ آن‌ها معتقدند هدف قرار دادن پالایشگاه‌های روسیه، منجر به جهش قیمت «گازوئیل» در بازارهای جهانی شده و به اقتصاد جهانی آسیب می‌زند. این رویکرد دوگانه—تجهیز نظامی گسترده اوکراین در عین محدود کردن دایره عملیاتی آن—اکنون به موضوعی چالش‌برانگیز در روابط کی‌یف و واشنگتن تبدیل شده است.

رستم اومروف، مذاکره‌کننده ارشد اوکراین و رئیس سرویس اطلاعات خارجی این کشور، در هماهنگی نزدیک با فرستادگان کاخ سفید در تلاش است تا این چالش‌ها را پیش از دیدار برنامه‌ریزی‌شده دو طرف در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک مدیریت کند. زلنسکی امیدوار است این دیدار بتواند گره‌های موجود در مسیر «گام‌های جدی برای کاهش تنش» را باز کند.

تشدید مواضع علیه ایران در سایه رقابت‌های منطقه‌ای

هم‌زمان با تحولات در جبهه شرق اروپا، مواضع ترامپ در قبال ایران نیز با ادبیاتی سخت‌تر دنبال می‌شود. نخست‌وزیر اسرائیل در گفتگوهای خود با محوریت ایران، همواره بر تغییر ساختار سیاسی در جمهوری اسلامی تأکید دارد؛ رویکردی که اکنون دونالد ترامپ نیز با عنوان کردن برنامه هسته‌ای ایران به عنوان «تهدید اصلی برای اسرائیل و منطقه»، به آن ضریب بیشتری داده است.

این فشار دیپلماتیک در حالی صورت می‌گیرد که در داخل ایران، سازمان بسیج مستضعفین با راه‌اندازی پویش «جان‌فدا»، سعی در سازماندهی گفتمان داخلی دارد؛ پویشی که با واکنش‌ها و انتقادات محافل مختلف درباره ماهیت و محتوای آن مواجه شده است. این تلاقیِ فشار خارجی از سوی واشنگتن و تل‌آویو با تحولات داخلی تهران، فضای امنیتی منطقه را پیچیده‌تر کرده است.

تحلیل نهایی؛ استراتژیِ “کنترل بحران” یا “سیاستِ معامله”؟

آنچه در حال حاضر در حال وقوع است، بیانگر الگوی رفتاری جدیدی از سوی ایالات متحده است که می‌توان آن را «دیپلماسی معامله‌محور» نامید. در قضیه اوکراین، واشنگتن تلاش می‌کند با کنترل اهرم‌های فشار (همچون حملات به پالایشگاه‌ها)، قیمت انرژی را برای مخاطبان داخلی و متحدان خود تنظیم کند، در حالی که در قبال ایران، رویکرد تقابلی را با هدف امتیازگیری سیاسی یا تغییر رفتار، در دستور کار قرار داده است.

با نزدیک شدن به دیدارهای نیویورک، باید دید آیا این فشارهایِ آشکار و پنهانِ واشنگتن، به توافقی پایدار می‌انجامد یا تضاد میان ابزارهای نظامی و محدودیت‌های اقتصادی، پیچیدگیِ بحران‌های جاری را دوچندان خواهد کرد. آنچه مسلم است، جهان در حال گذار از دیپلماسیِ سنتی به سمت الگوهایی است که در آن، قیمتِ یک لیتر گازوئیل یا یک موضع‌گیریِ هسته‌ای، به اندازه ی پیروزی در میدان جنگ تعیین‌کننده شده است.