به گزارش تارا نیوز، به قلم زهره رزمی آذر / روزهای پرتلاطم و سختی در جامعه حاکم شده است. ناامیدی از وضعیت اجتماعی، سیاسی و اقتصادی و همچنین تحولات و اعتراضات اخیر، مردم جامعه را گویی به کما برده است. مردم ایران با ناباوری روزگار را سپری می‌کنند، اما چاره‌ای جز ادامه دادن ندارند.

بیش از همه، شرایط اجتماعی، نوسانات ارزی و قیمت کالاهای اساسی کمر جامعه را خم کرده است؛ در کنار غم بزرگی که از اتفاقات اخیر بر جای مانده و هنوز با مردم همراه است.

سکوت همیشه نشانه خوبی نیست؛ گاهی نشانه فرسایش تدریجی یک ملت است. در جامعه‌ای که کودکان نیز درگیر معیشت و سیاست شده‌اند، نمی‌توان انتظار بالندگی نسل آینده را داشت. جوانان با بی‌انگیزگی روزگار می‌گذرانند. این را دولتمردان باید بدانند که پایه و ستون هر کشوری، مردم آن هستند و اگر این ستون بلرزد، فروپاشی آن جامعه دور از انتظار نیست.

گاهی فرسایش نه در قالب یک رویداد مشخص، بلکه به‌صورت تدریجی و انباشته بروز می‌کند و اثرات آن در زندگی روزمره شهروندان قابل مشاهده است. وقتی کاهش تاب‌آوری روانی، افزایش خستگی ذهنی و احساس ناتوانی در تأثیرگذاری بر آینده به چشم می‌آید، نشانه‌هایی است از فشاری مداوم که بر جامعه وارد می‌شود. در چنین شرایطی، چه انتظاری از پیشرفت علمی می‌توان داشت؟

بی اعتمادی گسترده،خطر جدی

یکی از عوامل اصلی این وضعیت، بی‌اعتمادی گسترده است؛ بی‌اعتمادی‌ای که محدود به یک حوزه خاص نیست و در روابط اجتماعی و اقتصادی خود را نشان می‌دهد. تضعیف اعتماد، امکان گفت‌وگو و حل مسئله را دشوار می‌کند و باعث می‌شود حتی تصمیم‌هایی که با نیت اصلاح گرفته می‌شوند، با تردید و بدبینی روبه‌رو شوند.

در کنار این موضوع، اقتصاد فرسوده و ناپایدار نقش مهمی در تشدید فشارهای اجتماعی دارد. استمرار تورم، نااطمینانی شغلی و کاهش قدرت خرید، نه‌تنها معیشت خانوارها را تحت فشار قرار داده، بلکه آینده را برای بخش زیادی از جامعه مبهم کرده است. اقتصاد فقط یک موضوع مالی نیست؛ بلکه با امید، انگیزه و امنیت روانی مردم گره خورده است.

حاصل این شرایط، خستگی عمومی مردم است؛ خستگی‌ای که لزوماً به اعتراض مداوم یا واکنش‌های تند منجر نمی‌شود، اما جامعه را فرسوده و شکننده نگه می‌دارد. جامعه خسته، نه توان جهش و نه ظرفیت تحمل شوک‌های تازه دارد.

در نهایت، شاید مهم‌ترین چالش امروز نه یک بحران ناگهانی، بلکه تداوم همین فرسایش خاموش باشد؛ فرسایشی که اگر دیده و جدی گرفته نشود، هزینه‌های آن در بلندمدت از هر بحران آشکار دیگری سنگین‌تر خواهد بود. چراکه آینده نسل‌های امروز در میان است و اگر این نسل خسته، زخمی و شکننده شود، تبعات آن دامن کل جامعه را خواهد گرفت.